Պատմության կենտրոնում Պրյասլինների մեծ ընտանիքն է՝ մայր Աննան և նրա վեց երեխաները՝ Միխայիլը, Լիզան, երկվորյակներ Պետրոսը և Գրիգորին, Ֆեդորը և Տանյան: Եվ նաև կոլտնտեսության նախագահ Անֆիսա Մինինան, առաջնագծի զինվոր Իվան Լուկաշինը և շրջանային կոմիտեի խիստ քարտուղար Եվդոկիմ Պոդրեզովը։ 1942 թվականի գարուն. Ծանր պարտությունների արդյունքում խորհրդային բանակը շարունակում է նահանջել՝ թողնելով երկրի հացահատիկ արտադրող շրջանները։ Բանակը և թիկունքը հացով ապահովելու ծանր աշխատանքն ընկնում է ռազմաճակատից հեռու գտնվող շրջանների կանանց, ծերերի և դեռահասների ուսերին։ Անֆիսա Մինինան՝ պարզ գյուղացի կին և նախկին վարպետ, դառնում է հյուսիսային «Նոր արահետ» կոլտնտեսության ղեկավարը։ Նրան օգնություն է հանձնարարվում առաջին գծի վիրավոր զինծառայող Իվան Լուկաշինին, որը տեղափոխել են պաշարված Լենինգրադից։ Մեջկոտրող աշխատանքն ու երկրի հանդեպ պարտքը լցնում են փոխադարձ զգացմունքներով տարված հերոսների կյանքը։